محمد تنگسیر

قسمت پنجم:

حر، پس از شنیدن سخنان امام به نزد عمر سعد رفت و پرسید که ای عمر! آیا با این مرد مقاتلت خواهی کرد؟ گفت بلی. قتالی کنم که حداقل اش جداکردن سرها از بدن و قلم کردن دستها باشد. حر آزرده خاطر شد و بازگشت. و آرام آرام راه خیام حضرت حسین (ع) را در پیش گرفت. یکی از لشکریان به او گفت چه اراده داری؟ می خواهی حمله کنی؟ حر او را پاسخ نگفت. آن مرد گفت که اگر از من می پرسیدند که شجاع ترین اهل کوفه کیست از تو نام می بردم. حر گفت به خدا قسم که من خویش را در میان بهشت و دوزخ می بینم. و سوگند به خداوند که اختیار نخواهم کرد بر بهشت چیز دیگری را! حتی اگر پاره پاره شوم و به آتش سوخته گردم. پس اسبش را دوانید و به امام حسین (ع) ملحق شد.
زمانی که حر با امام دیدار کرد به ایشان گفت: فدای شما شوم ای پسر رسول خدا (ص). من کسی هستم که راه بر شما بستم و شما را از راه و بیراه برگردانیدم تا بدین سرزمین بلا انگیز رسیدید. قسم به خداوند اگر می دانستم که این قوم با شما چنین می کنند، هرگز این کار را نمی کردم. اکنون از آنچه کرده ام پشیمانم و بسوی خدا توبه کرده ام. آیا توبه ام را در مرتبه ی قبول می بینید؟ حضرت فرمودند بلی. خداوند تو را می پذیرد و تو را عفو میکند.
وقتی حر به میدان رفت یک ساعتی را نبرد کرد و رجز خواند. تا اینکه جماعتی از لشکر عمر سعد بر او حمله برده و شهیدش نمودند. امام حسین (ع) به نزدش آمد در حالی که هنوز خون از او جستن داشت. پس فرمود: به به ای حر. تو حری همانگونه که نام گذاشته شدی به آن. حری در دنیا و آخرت ...

با تشکر از دوست خوبم قادر پلاک